Typy sytuacji komunikacyjnych – od komunikacji interpersonalnej do komunikacji publicznej

komunikacja intrapersonalna (wewnątrzna)

odnosi się do procesów myśliwych i refleksji wewnętrznych jednostki - tego co dzieje się w głowie

komunikacja interpersonalna (bezpośrednia)

komunikacja społeczna w której uczestniczą co najmniej 2 osoby. może ona przybierać formę bezpośrednią (twarzą w twarz) lub pośrednią (rozmowa telefoniczna)

komunikacja w małych grupach

od 3 do kilkunastu osób (spotkania, zebrania, szkolenia). komunikacja może być formalna lub nie formalna, często ukierunkowana na cel

komunikacja w dużych grupach

ponad kilkanaście osób (zgromadzenia, protesty, konferencje). potrzeba organizacji środków wzmacniający przekaz, często uczestnicy nie mają bezpośredniego kontaktu ze sobą.

komunikacja instytucjonalna

odbywa się w ramach struktur (urzędy, szkoły). panuje tam formalizacja i hierarchia, liczy się efektywność i jasność przekazu. dzięki się na wewnętrzne (między pracownikami) i na zewnętrzną (z interesantami.

komunikacja publiczna

jedna osoba komunikuje się z szeroką grupą odbiorców (prezentacja, wykład). to asymetryczna relacja, ma ograniczony charakter feedbacku, znaczenie ma treść i sposób w jaki się ja prezentuję

komunikacja masowa

dotyczy przekazów kierowanych do masowej publiczności za pośrednictwem mediów (radio, TV). nie ma bezpośredniego kontaktu między nadawca a odbiorcą. jest jednostronność przekazu.